dinsdag 3 september 2013

Terug van weg geweest..


(indien er nog goede zielen af en toe een bezoekje brengen: )


Waaw, 13 januari was mijn allerlaatste blogpost en daar is een heel goede reden voor : school. Voor het vak 'Sociale- en Multiemedia' dienden we in groep een blog bij te houden, filmjes te maken, foto's bewerken.. en dit alles op de blog posten. Er kroop onnoemlijk veel tijd in dit project met als gevolg dat ik voor mijn eigen blog geen tijd en inspiratie meer had.

Al dat harde - maar zéér plezante - werk heeft een leuk resultaat (én goeie punten) voortgebracht, neem gerust eens een kijkje: http://ergernissenvandemens.blogspot.be

Na een dikke twee maand rusten (en herexamens tussendoor), krijg ik nu weer blogkriebels. Maar omdat het  zo lang geleden is dat ik heb geblogd, zal het weer wat wennen worden. Daarom begin ik met iets simpel: (instagram)foto's van wat ik deze vakantie zoal heb gezien/gedaan...

Enjoy!


Luie kat

Op bed Chinees eten samen met een  nieuwsgierige fret!

Gevulde coeur de boeuf!
Meegedaan aan de Cola-rage. Broer en zus.
Izzy in de Ardennen. Shh, she thinks she's human...

Vier katjes eten geven.

Lasagna maken.
Nieuwe tattoo !

Paella maken!
Havermoutpannenkoekjes voor mijn sporter

Er valt altijd wel iets te vieren.

Fretjes vinden in een kussen..

TV kijken met Tarzan.
Mijn vingers verbranden... aawch : ' (

De kamer verven !


Mijn mooie lieverd <3


zondag 13 januari 2013

Mijn mythisch huisdier

Sinds september vorig jaar heb ik er een nieuw huisdiertje bij, een fret. Vreemd beestje, en dat is nog zacht uitgedrukt. Vreugdesprongetjes, rondrennen, vechten met een kous en uren aan een stuk slapen zijn zowat zijn voornaamste bezigheden.

Als ik hem op m'n kamer zie rondhuppelen denk ik vaak eens bij mezelf: "Dit moet een mythisch dier zijn." Het lijkt wel alsof ik verkeerde paddestoelen heb gegeten en dit vreemde beestje een product is van mijn fantasie. Een lang lijfje, korte snelle pootjes en het meest schattige geluidje dat je je kan voorstellen. Kortom, vreemd maar ûberzalig.

Aangezien mijn stresspeil aanzienlijk zakt bij het bekijken van zijn snoetje, laat ik jullie ook even van meegenieten van de helende krachten van een gek diertje als Binkie.

Veel plezier!













dinsdag 7 augustus 2012

Ik ben een melkfles ;-)

Beste volgers,

Het is hier al eeuwen stil, dit omdat ik niet veel inspiratie meer heb in het thema dat deze blog beheerst...
ik heb ook nog andere interesses dus heb ik ééntje daarvan zijn (of haar?) eigen blog gegeven:

http://beautifulsnowwhite.blogspot.be/

Deze blog gaat over 'beauty' voor meisjes en vrouwen met een bleke en gevoelige huid, zoals ikzelf.
Het is niet altijd even simpel om een bleke en tere huid gezond te houden, zeker met alles waar onze huid aan blootgesteld wordt in deze wereld.
Het lijkt misschien gek, maar bleke huidjes worden dezer dagen niet echt gezien als 'mooi' en 'hip'. Dit doordat we overal zongebruinde dames te zien krijgen en de "ik moet bruin zijn om mooi te zijn"-gedachte onze maatschappij nogal beheerst.

Ik wil hier graag -al is het maar voor enkele mensen- een verandering in brengen. Je hoeft niet bruin te zijn om mooi en gezond te ogen! Daarom geef ik graag alle tips die ik heb mee aan mijn mede-"melkflessen" om hun bleke huid zo stralend mogelijk te houden en die ook te aanvaarden.

Groetjes,

Nathalie.


dinsdag 21 februari 2012

Barbaarse afslachting van dolfijnen in Japan en het mensDOM.


Gisteren keek ik op Canvas naar de genomineerde documentaire 'The Cove'. De film volgt voormalig dolfijnentrainer Ric O'Barry op zijn zoektocht naar de activiteiten van de dolfijnenjacht in de Japanse gemeente Taiji.

In Taiji wordt jaarlijks in september de jacht op de dolfijnen geopend, het is een van de meest verschrikkelijke dingen die je je kan voorstellen. Duizenden dolfijnen worden geslagen en neergestoken met speren en harpoenen waardoor ze nog een moeilijke en veel te lange doodstrijd te wachten staat. Alvorens ze de pijnlijke messen in hun lichaam krijgen worden ze opgejaagd en in het nauw gedreven.

Zo gaan ze tewerk:
De vissers in dorpen zoals Taiji trekken in kleine boten naar de bekende migratieroutes van dolfijnen. Ze plaatsen hun boten strategisch op een lijn, en wachten op de dolfijnen. Wanneer de dolfijnen aankomen, laten de vissers lange metalen pijpen in het water zakken en creëren een muur van geluid door op deze pijpen te slaan. Het geluid verstoort het navigatiesysteem van de dolfijnen. Ze zijn gedesoriënteerd en raken in paniek. De dolfijnen zwemmen weg van het geluid, en de vissers manoeuvreren de dieren een kleine ondiepe baai in. Eenmaal in de baai worden netten opgetrokken zodat de dolfijnen niet kunnen ontsnappen.
De vissers verwonden gewoonlijk enkele gevangen dolfijnen met een speer of steken hen met een mes; de dolfijnen zullen gewonde familieleden niet achterlaten.
Opgesloten in het ondiepe water proberen de dolfijnen de hele nacht rondjes te zwemmen om zo ver mogelijk van de kust weg te blijven. De volgende ochtend halen de vissers hun netten binnen en dwingen zo de dolfijnen dichterbij de kust, waar ze hen doden door ze te steken met messen en haken. De dolfijnen spartelen elk tot wel zes minuten lang terwijl ze langzaam doodbloeden en de zee letterlijk rood kleuren met hun bloed.
Na de slachtpartij worden de lichamen van de dolfijnen naar een slachthuis gebracht om versneden te worden. Het vlees is zwaar vervuild maar wordt zonder waarschuwing in Japanse supermarkten verkocht - supermarkten die vaak in bezit zijn van Europese en Amerikaanse ketens. (Bron: Sea Shepard)

Na het bekijken van deze documentaire met vreselijke beelden heb ik nog lang wakker gelegen uit pure boosheid. Ik dacht na en bleef nadenken tot ik kookte. Hoe kan de mens - die het meest intelligente wezen op aarde zou zijn - nu zo iets doen?! Er loopt zo veel fout in deze wereld dat ik er stilletjes aan depressief van word. Ik ben beschaamd om tot de populatie, dat als "de mens" benoemd wordt, te horen. 
De mens is helemaal niet het slimste wezen op aarde, want welk intelligent dier zou er alles aan doen om zijn eigen habitat zo te verwoesten?! Dat kan dan enkel de domste diersoort zijn en bij deze geef ik die titel aan de mens.

Onze fauna en flora waren ooit zo mooi op elkaar afgestemd, verdeeld over de verschillende werelddelen, dat alles een prachtig, stabiel en harmonieus geheel vormde waar natuurlijke selectie ervoor zorgde dat er nooit iets te veel of te weinig was. 
Wij - de mens - zijn god gaan spelen en hebben ervoor gezorgd dat elk individu steeds langer op deze aardbol rond mag lopen, waardoor dat evenwicht verdwenen is. We zijn steeds met meer en meer mensen waardoor we onze Moeder Natuur steeds meer moeten vergiftigen. De mens is het ergste wat deze planeet ooit kon meemaken.

Gelukkig zijn er nog goede mensen op deze aarde ook, maar jammer genoeg zijn ze -voorlopig nog- met te weinig om de harde strijd te winnen. 

Mijn ogen zijn nogmaals geopend door deze documentaire, maar het doet me pijn dat er veel meer zijn die hun ogen nooit zullen openen.