zondag 9 oktober 2011

Haakkoorts

Afgelopen vrijdag was ik niet op school maar thuis, omdat ik een griepje te pakken had. Ik had mijn schoonzus Kelly uitgenodigd om naar mijn pas geknipt haar (bij Helena Duson!) te komen kijken en het gewoon een beetje gezellig te maken. Na een poosje haalde Kelly (naar goede gewoonte) haar breiwerk boven en begon vlijtig verder te steken aan haar kous. Eventjes later had mijn mama ons vergezeld en zij deed verder aan haar haakwerkje. Ik begon me toch wel wat 'uitgesloten' te voelen tussen al dat gebabbel over haakpennen, breinaalden, steken laten vallen en brei- en haakwol... Dus riep ik luidop: "Kom, mama, geef mij eens wat wol en een haakpen, ik wil haken!". Zowel mijn mama als Kelly schrokken van deze uitspraak, ik sla namelijk al jaren elk voorstel om te leren haken of breien af, puur omdat het mij zo saai leek en het mij toch eerder aan oude oma's deed denken dan aan mensen in de fleur van hun leven. Maar ik kon het niet meer houden, ik was te jaloers op al de dingen die mijn mama en Kelly konden haken en begon dan maar met volle moed aan een pennenzak. Nu moet je weten, ik haakte voor het eerst in jaren (ik had het vroeger al eens geprobeerd) en al snel ging mijn lapje alle kanten uit.. maar ik fabriceerde er toch iets mee:
een zakje voor ik-weet-nog-niet-wat.
Ik was tevreden, dus begon meteen aan een volgend project... een pennenzak voor mijn lieve vriend.
Typisch aan mezelf, haakte ik vlug en dacht ik dat ik het al reeds goed genoeg kon en dus mijn steken niet hoefde te tellen... Maar de realiteit was anders en dit is het resultaat:
Je ziet het niet goed op de foto, maar een pennenzak is het helemaal niet! Wederom had ik een schots en scheef resultaat bekomen, maar koppig als ik ben, wou ik er alsnog een zakje van maken. Het gaat dus links open met een knoopje en het 'gedester' dat je rechts ziet is een poging om de scheve zijde te verdoezelen.
Opnieuw typisch aan mij, was ik na het haken van dit misbakseltje boos. Ik kon er mij niet uit verstaan, ik had nog zo goed opgelet om steeds mijn laatste steek ook mee te hebben, hoe kon het dan zo een slecht resultaat zijn?! Achja, ik ben dan maar in bed gekropen. De volgende ochtend ben ik met een goed gemoed opnieuw aan een pennenzak voor Jorn begonnen. Deze keer met een -min of meer- deftig  resultaat:
Ja, je ziet het, het zakje trekt nog steeds een beetje scheef, maar ik ben tevreden! Het is dan ook nog maar het begin van mijn "haakcarrière" hé, dan mag je zoiets nog door de vinger kijken ;-).
Omdat ik toch wel stiekem fier was op mezelf dat ik zoiets had gemaakt, begon ik opnieuw meteen aan een ander werkje; een pennenzak voor mezelf! Het belooft een pracht van een kunstwerk te worden. Ik ben nog maar net begonnen, maar ik verklap jullie alvast de kleur:
Het eindresultaat verdient (hopelijk) een aparte blogpost :-)


Note to self: trek uw foto's in 't vervolg op een witte achtergrond!

2 opmerkingen:

  1. Ik had in het begin dezelfde vooroordelen :-) Maar weet ge, die oude madammekes die da nu doen, hebben dat ook gedaan toen zij in de fleur van hun leven waren he (en doen het nu misschien minder omdat het minder 'hip' is tegenwoordig)... ook al was het misschien vaak om andere redenen (alhoewel...)

    Hoe dan ook, gij beheerst een kunst (of tenminste 'zult beheersen', als ge zo voortdoet), da kan niet iedereen zeggen ze! ;-)

    BeantwoordenVerwijderen